Kunstwerken
Enkele van de fotografische kunstwerken van Nasim Farasati met de beschrijving van de essentie en het gevoel van Nasim.
Vrouwen in het vuur
Deze foto toont de tegenstellingen en onderdrukkingen. Het is geen aangename foto. Het drukt de pijn van de maatschappij uit.
De vrouwen in hejab (islamitisch kledingvoorschrift) lijken alsof zij door het vuur worden omringd en aan het branden zijn.
De figuur die achter de vrouw te zien is, lijkt op een duivel (demon), iets vuils en afwijkends. Het karakter achter haar is als een bedreiging op alle gebieden tegen de vrouwen. Dit figuur staat symbool voor alle kwaadaardigheden.
De kleur rood is de kleur van lust, opwinding en agitatie.
De blik van de vrouw toont haar zorg, stabiliteit en waakzaamheid.
Een demon die altijd in de loop der geschiedenis de vrouw heeft omringd. De sfeer is een bedreigende sfeer vol angst en schrik.
Het staat voor stabiliteit, rust en veiligheid in een vrije samenleving. Het is duidelijk dat het leven voortduurt.
De vrouw en de man staan naast elkaar in evenwicht en in een vierkant kader dat symbool staat voor gelijkheid en evenwicht.
In een lijst met licht op de achtergrond. Het licht betekent toekomst, hoop en ontwikkeling. Het licht staat symbool voor een verlicht leven.
Deze foto is de foto van mijn wensen. De gelijkheid.
De wens om te leven in een dergelijke trein die naar een verlichte (mooie) toekomst rijdt, naar voren, naar de vrijheid. In volledige balans bestaat er geen schending en geen zorg. Deze foto heeft Nasim in Nederland genomen.
Deze manier van kleding zoals de mannen van de maffia. Een maffioos en gesloten leven. Een persoon beveelt van boven en de anderen voeren uit.
De vrouw heeft geen plaats in deze samenleving. De volledige patriarchale systemen.
De stenen muur achter hen is een teken van dwaasheid (dogmatisme) van deze mannen.
Het toont alle heisa, drukte en afwijkingen binnen een patriarchale gemeenschap.
Deze foto met onscherpe lijnen van schaduw en licht is de oorzaak van het feit dat de gezichten wazig zijn en op demonen lijken en de vrouw die op de hoek van de foto staat, afstand probeert te nemen van dit kwaad en deze inbreuk.
Een patriarchaat
De mannen aan de zijkant staan naast de wereld die door mannen is gebouwd en het kind is een symbool van onschuld. De verloren onschuld van deze mannen die achteloos tegenover elkaar staan. In de weemoedige blik van dit kind zien wij op een symbolische wijze de vrouwen en ongelijkheid.
De vrouwen die in de loop der geschiedenis door de mannen zijn genegeerd. Zeer armoedig belopen zij de weg die door mannen voor hen is aangelegd.
De massa achter hen is helemaal cryptisch, als een verwijzing naar een onbekende toekomst. Een labiel begrip zonder identiteit en de mensen kijken allen toe.
Het verloop van de onstabiele tijd en de onschuld.